صنایع و معدن مازندران

» «یارانه‌های عام» را تا کی می‌توان ادامه داد؟

سلام خدمت مخاطبين سایت صنایع و معدن مازندران اين پست مطالبی با ارزش و خواندنی قرار داده ایم امیدواریم با مطالعه آن نهایت استفاده را ببرید

اگر از اين پست لذت برديد و خوشتون امده در صفحات اجتماعي خود به اشتراک بگذاريد تا ديگران هم استفاده کنند.

و همچنين خواهشمنديم با نظرات و پيشنهادات خود ما را ياري بفرماييد

با گذاشتن نظر در قسمت دیدگاه ها می توانید ما را در بهتر شدن یاری کنید

گفت‌وگوی صمت با عضو کمیسیون برنامه و بودجه مجلس شورای اسلامی:

گروه مجلس: بحث یارانه‌ها و نحوه پرداخت آن معضلی است که صرف‌نظر از آنکه چه کسی در کرسی ریاست جمهوری نشسته باشد، بار سنگینی برای نظام جمهوری اسلامی شده است؛

باری که حمل آن سخت و زمین گذاشتن آن نیز غیرممکن به نظر می‌رسد. پرداخت یارانه یک نظام کارآمد اداری و جمع‌آوری اطلاعات نیاز دارد که سطح درآمد همه قشرهای جامعه را به‌روز در اختیار داشته باشد که متاسفانه تاکنون این شرایط را نداشته‌ایم.
محمد حسینی نماینده مردم تفرش، آشتیان و فراهان در مجلس شورای اسلامی و عضو کمیسیون برنامه‌ و بودجه در گفت‌وگو با صمت به پرسش‌های ما درباره یارانه‌ها پاسخ گفت. آنچه در ادامه می‌آید متن این پرسش و پاسخ است.

تصور می‌کنید روش پرداخت عام و گسترده یارانه‌ها در کشور صحیح است؟
همه کشورهای دنیا که به حداقلی از سطح عدالت اقتصادی و اجتماعی اعتقاد دارند، برای قشر آسیب‌پذیر یارانه پرداخت می‌کنند یا از طریق دستمزدهای کافی یا با کارت‌های اعتباری حداقلی از زندگی را برای این قشر فراهم می‌کنند.
اما در کشور ما شاید به‌این‌علت که نتوانستیم سطح‌بندی دهک‌های جامعه را داشته باشیم، تا بتوانیم بر اساس آنها عمل کنیم مجبور به پرداخت یارانه به شکل کنونی شدیم. اگر قانون هدفمندی یارانه‌ها درست اجرا می‌شد، امروز شاید شاهد این مشکلات اقتصادی نبودیم و این تفکر که یک سیاست شکست‌خورده‌ای را بعد از سال‌ها اجرا می‌کنیم، وجود نداشت.
اگر به متن قانون هدفمندی یارانه‌ها نگاه و هدف‌گذاری در قانون را ملاحظه کنید نخستین موردی را که خواهید دید این است که از این طریق بتوانیم کاهش مصرف انرژی را در کشور شکل بدهیم. بحث این بود بتوانیم با این یارانه نخستین گام را در جهت تولید رقابتی در حوزه تولید برداریم که متاسفانه چنین نشد. در رابطه با شیوه پرداخت نقدی و غیر نقدی هم به علت شناسایی نشدن دهک‌های درآمدی اقدام به پرداخت یارانه به همه جامعه کردیم. حتی نرخ‌ها را هم آزاد نکردیم. حالا هم متاسفانه با توجه به این افزایش قیمت‌ها مشکلی را از قشر آسیب‌پذیر حل نکرده است.

تصور می‌کنید تا چه زمانی می‌توانیم به این روش گسترده و عام یارانه بدهیم؟
ماهانه ۳۸۰۰ میلیارد تومان را از بخش اعتبارات سرمایه‌ای یا تولید کشور به بخش مصرف می‌آوریم که هم پایه پولی را تغییر می‌دهد و سرعت گردش نقدینگی را بالا می‌برد و هم باعث تورم می‌شود
ولی درباره اینکه تا چه زمانی می‌خواهیم با این سیاست پیش‌ برویم یا از این انحرافی که از اهداف اقتصادی کشور به وجود آمده به یک سیاست درست اقتصادی بازگشت کنیم، پرسش بجا و صحیحی است.
دولت در تبصره ۱۸ لایحه بودجه ۹۷ یک افزایش نرخ حامل‌های انرژی را مطرح کرده بود که آن عدد را به بخش اشتغال منتقل کند. منظور این بود که آن را از طریق یارانه‌های تسهیلات، بتواند به اشتغال مولد در بخش تولید تبدیل کند که متاسفانه با مشکلاتی در پایان سال ۹۶ برخورد کرد. درنهایت هم دولت منصرف شد و هم مجلس.
از سوی دیگر در تبصره ۱۴ قانون بودجه ۹۷ حکم صریحی است که دولت را مکلف کرده ۳ دهک بالای جامعه را از دریافت یارانه حذف کند اما دولت با توجه به شرایط اقتصادی و شرایطی که لحاظ کرده، تا امروز هیچ اقدامی برای این امر انجام نداده است. این هم یکی از مواردی است که دولت در این زمینه عقب‌نشینی کرده است. اکنون که یک مقدار نرخ ارزها در بازار ما تغییر کرده و نرخ انرژی در کشور نسبت به دلاری که مبنای مبادله است ارزان شده، بحث قاچاق مطرح می‌شود. برای جلوگیری از مصرف بی‌رویه روزانه ۹۰ میلیون لیتر بنزین در داخل کشور، دوباره به احیای کارت‌های سوخت روی آورده‌ایم.
در این زمینه هدف یارانه دادن و دو قیمتی کردن نیست زیرا می‌دانیم این سامانه سهمیه‌بندی فسادهای خاص خود را دارد و قصد تجربه دوباره آن را نداریم اما برای کوتاه‌مدت تا دولت بتواند یک تصمیم‌گیری بکند، ما باید بتوانیم قشر آسیب‌پذیر را حمایت کنیم. با این روش ضمن حمایت از قشر آسیب‌پذیر اجازه خواهیم داد قیمت‌ها آزاد شود. هدف این است که این فسادها و قاچاق سوخت رخ ندهد و بازار به یک تعادل اقتصادی در عرضه و تقاضا برسد.
هزینه تولید کالاهای ما واقعی شود و بتوانیم با کالاهای خارجی ایجاد رقابت کنیم. همین‌طور مصرف‌کننده‌های ما هم بتوانند بر اساس توانایی مالی خود خرید کنند. به‌طور مثال امروز می‌دانیم برخی از خودروهایی که در کشور تولید می‌شوند به علت مصرف سوخت بالا و نبود امکانات، ایمنی لازم را ندارند.
مصرف‌کننده داخلی به‌خاطر محدودیت در کالای خارجی مجبور به پرداخت هزینه‌هایی است که بخش تولید حاضر نیست آن را پذیرفته و برای رفع آن یک اقدام جدی کند. ازاین‌رو باید برای این موضوع هم یک تصمیم‌گیری دقیق انجام شود.

به‌طور اساسی چقدر یارانه انرژی در سال پرداخت می‌کنیم؟
ما یارانه را در دو شکل پرداخت می‌کنیم. در مرحله نخست نرخ نفت خامی که به پالایشگاه‌های داخلی می‌دهیم را با ۹۵ درصد نرخ نفت خام فوب خلیج‌فارس محاسبه می‌کنیم اما میزان دلاری که از پالایشگاه‌های داخلی دریافت می‌شود یک عدد بسیار پایینی است. به‌ظاهر ما یارانه نمی‌دهیم اما نفتی را که به ازای هر بشکه ۷۵ تا ۸۰ دلار می‌توانیم در زمان حاضر بفروشم، با قیمتی اندک به پالایشگاه‌های داخلی می‌دهیم.

آیا نرخ مشخصی دارد که هر بشکه چقدر محاسبه می‌شود؟
در پایان هر سال یک کارگروه را تعیین کرده‌اند که نرخ نفت تحویلی به پالایشگاه‌های داخلی را محاسبه می‌کند و مبنای محاسبات حسابداری بین دولت و شرکت ملی نفت می‌شود. سال گذشته این عدد ۳۴ دلار برای هر بشکه بود. فاصله این عدد تا ۵۵ دلاری که برای فروش هر بشکه نفت در بودجه پیش‌ببینی شده بود، رقم قابل‌توجهی است. صرف‌نظر از نرخ هر بشکه نفت فروش رفته در بازارهای جهانی، رقم قابل‌ملاحظه‌ای می‌شود. روزانه ۱.۵ میلیون بشکه نفت خام مصرف پالایشگاه‌های داخلی است. اگر این اعداد را محاسبه کنید و به‌طور متوسط ۲۰ دلار در هر بشکه درنظر بگیرید، متوجه خواهید شد برای حامل‌های انرژی چه عدد بزرگی را به عنوان یارانه پرداخت می‌کنیم تا مردم بنزین ۱۰۰۰تومانی و گازوئیل ۳۵۰ تومانی دریافت کنند. به اعتقاد من اینها عواملی است که در کشور به‌جای تعادل نرخ و کاهش هزینه‌ها، موجب رکود در بخش تولید و صنعت شده است. به‌دنبال آن اتفاقی که در بخش تولید افتاده این است که نمی‌توانیم کالایی تولید کنیم که قابل صادرات و رقابت با کالاهای خارجی باشد.

مصرف بنزین را نمی‌توانید برای دهک‌های خاصی تعریف کنید اما درباره برق یا گاز می‌توان مصرف را اندازه‌گیری و نرخ را واقعی کرد تا هم ساخت نیروگاه‌ها واقعی‌تر شود و هم مصرف گاز. اما حتی در این موارد هم یارانه عام پرداخت می‌کنیم. چرا؟
وقتی میزان بهای برق کشور را برای یک سرمایه‌گذار خارجی تعریف می‌کنیم، به ما می‌گویند که شما انرژی را باقیمت بسیار پایین مصرف می‌کنید. خود این امر می‌تواند یک عامل مهم در بخش سرمایه‌گذاری باشد اما بازهم از این عامل استفاده درستی نکرده‌ایم. اگر پرداخت اینگونه یارانه‌ها منجر به یک تولید واقعی و رونق در کشور می‌شد، شاید می‌توانستیم بگوییم، این شرایط در کشور وجود دارد. چون کشور دارای انرژی ارزان است، باعث رونق در بخش تولید کالا و خدمات شده است اما متاسفانه به آن‌هم دست پیدا نکرده‌ایم. کاری که اکنون مجلس پیگیری می‌کند تا در لایحه بودجه ۹۸ پیش‌بینی شود، این است که تعادل نرخ حامل‌های انرژی به‌ویژه برق و آب را برای مصرف‌کننده خارج از الگوی مصرف مشخص کند. برای این امر کارگروهی تعیین ‌شده که نرخ واقعی این حامل‌ها را مشخص کند تا پرمصرف‌ها را شناسایی و از این طریق شامل دریافت یارانه نشوند.

برخی معتقدند این سبک پرداخت عام و گسترده یارانه تبدیل به شاهرگ حیاتی نظام اقتصاد کشور شده که نمی‌توان آن را قطع کرد. آیا شما موافقید؟
در حوزه اقتصاد تا زمانی که نگاه‌های احساسی یا این تفکر که اگر از یارانه‌ها فاصله بگیریم برای مردم چه اتفاقی خواهد افتاد، ملاک باشد ما به همین وضعیت فعلی که هستیم دچار خواهیم بود حتی با شرایط بدتر از آن روبه‌رو خواهیم شد.از این‌رو نیاز است مجلس یا دولت اگر به این نتیجه رسیده‌اند که وضعیت پرداخت یارانه‌ها کارایی لازم را ندارد، به‌سرعت اقدام قانونی را انجام دهیم و نگاهی دقیق برای برون‌رفت از آن به‌کار بگیریم. در این صورت باید پای آن تصمیم و تشخیص بایستیم و هزینه‌های برون‌رفت از آن را بپردازیم و مشکلات را برای آیندگان حل کنیم.


شما مخاطبين عزيز سايت صنایع و معدن مازندران از اين پس با مراجعه به وب سايت ما مي توانيد جديد ترین مطاب را مطالعه کنید و از خواندن ان ها لذت ببريد

وچنانچه انتقادي به سايت ما داشتيد مي توانيد در قسمت نظرات ما را در جريان بگذاريد

سایت صنایع و معدن مازندران

برچسب ها

این مطلب بدون برچسب می باشد.

ارسال دیدگاه جدید

به نکات زیر توجه کنید

  • نظرات شما پس از بررسی و تایید نمایش داده می شود.
  • لطفا نظرات خود را فقط در مورد مطلب بالا ارسال کنید.