صنایع و معدن مازندران

» چرا فیلمسازان، ژانر کودک و نوجوان را دوست ندارند؟

سلام خدمت مخاطبين سایت صنایع و معدن مازندران اين پست مطالبی با ارزش و خواندنی قرار داده ایم امیدواریم با مطالعه آن نهایت استفاده را ببرید

اگر از اين پست لذت برديد و خوشتون امده در صفحات اجتماعي خود به اشتراک بگذاريد تا ديگران هم استفاده کنند.

و همچنين خواهشمنديم با نظرات و پيشنهادات خود ما را ياري بفرماييد

با گذاشتن نظر در قسمت دیدگاه ها می توانید ما را در بهتر شدن یاری کنید

کدخبر: ۳۲۸۱۷

سینمای کودک و نوجوان یکی از گونه‌های مهجوری است که ازسوی سینماگران مورد بی‌مهری قرار گرفته است؛ نگاهی اجمالی به سینمای کودک و نوجوان در این سال‌ها گواهی بر این ادعاست.

به گزارش صمت، سینمای کودک و نوجوان در ایران از آغاز تاکنون با فرازونشیب‌های فراوانی همراه بوده و باوجود تلاش‌های بسیار همچنان در حاشیه قرار دارد و آنچنان که باید روند درستی را طی نمی‌کند. وضعیت این بخش به‌حدی بغرنج است که وجود معدود جشنواره‌های دولتی و غیردولتی هم دردی از آن دوا نمی‌کند.
کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان یکی از سازمان‌هایی است که از سال‌های پیش از انقلاب تاکنون در پیشبرد سینمای کودک و نوجوان تلاش کرده اما به نتایج درخوری نرسیده است.
البته باید گفت این سال‌ها، فیلمسازانی هم نسبت به سینمای کودک و نوجوان علاقه نشان داده‌اند و اقدام به ساخت آثاری کرده‌اند که برخی از آنها جزو آثار درخور این عرصه به‌شمار می‌آیند.
پس از انقلاب سینمای کودک و نوجوان تحت تاثیر شرایط موجود دچار رکود شد و تا چند سال فیلمی برای کودکان و نوجوانان ساخته نشد؛ جز انیمیشنی ضعیف به نام «ابراهیم در گلستان» که ایرج امامی سازنده‌اش بود و مورد استقبال کودکان و نوجوانان دهه ۶۰ قرار نگرفت.
در همان سال‌ها و شاید کمی بعد بود که مرضیه برومند فیلم «شهر موش‌ها» را ساخت و حال و هوای سینماهای آن روزها را عوض کرد و خنده بر لب کودکان و نوجوانان آن دوران نشاند و از آن پس سینمای این حوزه حال و روز بهتری پیدا کرد.
سینمای کودک و نوجوان اما در سال‌های اخیر رشد چشمگیری نداشته و جشنواره تخصصی این گونه سینمایی نیز نتوانسته در بهتر شدن اوضاع موجود تاثیری داشته باشد.
کارگردان فیلم سینمایی «کامیون» گفت: سینمای کودک و نوجوان آنقدر مهجور است که آثار دولتی که در این حوزه تولید می‌شوند هم به اکران نمی‌رسند.
کامبوزیا پرتوی با یادآوری اهمیت توجه به سینمای کودک و نوجوان، اظهار کرد: اکنون فقط اسمی از سینمای کودک و نوجوان باقی مانده است. البته تلویزیون همچنان با پخش کارتون‌های بعضا جذاب کودکان را به هنر نمایش علاقه‌مند نگاه داشته اما سینما در این گونه هنری مغفول ماندهاست.
وی افزود: سینمای کودک در هر شرایطی نیاز به حمایت دارد و مهم‌ترین حمایت از آن در واقع اکران است که متاسفانه این روزها در پایین‌ترین حد قرار دارد.
پرتوی با بیان اینکه حتی بنیاد سینمایی فارابی هم که یک نهاد دولتی است، فیلم‌های کودکی که از آن حمایت مالی کرده، هنوز نتوانسته‌اند اکران شوند، گفت: وقتی فارابی نمی‌تواند فیلم‌های کودک خود را اکران کند از فیلم‌های بخش خصوصی به‌طورقطع توقعی نباید داشته باشیم.
نویسنده فیلم سینمایی «من ترانه ۱۵ سال دارم»، ادامه داد: در دورانی که از فیلم‌های کودک حمایت می‌شد و این فیلم‌ها امکان اکران داشتند آثار بسیار باکیفیت و تاثیرگذاری ساخته شد؛ بنابراین الان نیز برای بازگشت رونق به سینمای کودک چاره‌ای جز حمایت در اکران نداریم.
پرتوی گفت: اکنون فیلمسازان تنها به امید جشنواره فیلم کودک و نوجوان آثار نه‌چندان قوی و تاثیرگذاری می‌سازند که در نهایت بعد از چند اکران در جشنواره فیلم کودک مانند دیگر آثار سال‌های اخیر به آرشیو می‌روند.
وی یکی از آسیب‌های جدی به سینمای کودک و نوجوان را فیلمسازی برای جشنواره‌ها عنوان کرد و توضیح داد: چند سالی است که برای سرپا ماندن جشنواره فیلم کودک با حمایت‌های دولتی در مدت یک ماه به صورت شتاب‌زده چند فیلم برای این جشنواره تولید می‌شود که واقعا تاسف‌بار است.
جشنواره فیلم کودک و نوجوان در سی دوره برگزاری خود نیز با خروجی قابل‌قبولی روبه‌رو نبوده و شاید به این دلیل که آثار قابل تأملی در این رویداد سینمایی روی پرده نمی‌رود! سینماها سهم بسزایی در اکران این‌ گونه آثار ندارند و تهیه‌کنندگان به ساخت آثار کودک و نوجوان تمایل نشان نمی‌دهند و چنین است که سینمای کودک و نوجوان همچنان مهجور است، این در حالی است که جای چنین ژانری در سینمای ما همچنان خالی است.
کارگردان فیلم سینمایی «کوچه بی‌نام» گفت: برخی تصور می‌کنند ساخت فیلم کودک، بودجه کمی می‌خواهد، در حالی که به تصویر کشیدن دنیای خیال‌گونه و پررویای کودکان، پرهزینه‌ترین نوع تولیدات سینما است.
هاتف علیمردانی با اشاره به اینکه سینمای کودک و نوجوان تاکنون به پارادایمی (الگوواره‌ای) که آن را به مقصد می‌رساند توجه نکرده، گفت: واقعیت این است که بچه‌های امروز سلیقه‌ای بیشتر از فیلمسازان دارند؛ بنابراین هیچ وقت برای دیدن فیلم‌هایشان به سینما نمی‌روند.
وی افزود: در دوران کودکی من و هم‌نسلانم ارتباطات رسانه‌ای امروزی وجود نداشت. یادم هست برای دیدن کارتون «سیندرلا» چقدر تلاش کردم و سال‌ها علاقه‌مند به این کارتون بودم.
کارگردان فیلم سینمایی «آباجان» با اشاره به این واقعیت که سطح سلیقه و انتظار نسل گذشته از سینمای کودک و نوجوان پایین‌تر از بچه‌های امروز بود، ادامه داد: سینمای کودک و نوجوان در گذشته با وجود اینکه تکنیک چندانی نداشت، به لحاظ قصه‌پردازی در سطح بالاتری قرار داشت. این سینما اگر راه خود را در همان مسیر ادامه می‌داد می‌توانست به نتیجه برسد. علیمردانی با اشاره به علاقه‌اش به سینمای کودک و علت کناره‌گیری از آن گفت: همین چند وقت پیش پیشنهاد ساخت یک فیلم کودک داشتم و ابتدا پذیرفتم به‌عنوان کارگردان هنری همکاری کنم اما بعد از برآورد مالی، کار به نتیجه نرسید.
کارگردان فیلم سینمایی «هفت ماهگی» ادامه داد: متاسفانه در کشور ما تصور این است که ساخت فیلم کودک بودجه کمی می‌خواهد، در حالی که به تصویر کشیدن دنیای خیال‌گونه و پررویای کودکانه، نیازمند جلوه‌های ویژه است و ترکیب انیمیشن با فضای رئال، هزینه بسیار می‌طلبد.
علیمردانی تاکید کرد: سینمای کودک اگر درست پیش برود، در عین پرهزینه بودن، سودآوری هم خواهد داشت.
به امید اینکه هزینه‌های کلانی که صرف برگزاری چنین جشنواره‌ای می‌شود بتواند در پیشبرد سینمای کودک و نوجوان موثر باشد تا درنهایت این رکود پایان یابد!


شما مخاطبين عزيز سايت صنایع و معدن مازندران از اين پس با مراجعه به وب سايت ما مي توانيد جديد ترین مطاب را مطالعه کنید و از خواندن ان ها لذت ببريد

وچنانچه انتقادي به سايت ما داشتيد مي توانيد در قسمت نظرات ما را در جريان بگذاريد

سایت صنایع و معدن مازندران

برچسب ها

این مطلب بدون برچسب می باشد.

ارسال دیدگاه جدید

به نکات زیر توجه کنید

  • نظرات شما پس از بررسی و تایید نمایش داده می شود.
  • لطفا نظرات خود را فقط در مورد مطلب بالا ارسال کنید.