صنایع و معدن مازندران

» مذاکره، آری یا نه

سلام خدمت مخاطبين سایت صنایع و معدن مازندران اين پست مطالبی با ارزش و خواندنی قرار داده ایم امیدواریم با مطالعه آن نهایت استفاده را ببرید

اگر از اين پست لذت برديد و خوشتون امده در صفحات اجتماعي خود به اشتراک بگذاريد تا ديگران هم استفاده کنند.

و همچنين خواهشمنديم با نظرات و پيشنهادات خود ما را ياري بفرماييد

با گذاشتن نظر در قسمت دیدگاه ها می توانید ما را در بهتر شدن یاری کنید

کدخبر: ۳۲۹۴۳

مذاکره کنیم یا نکنیم؟

به نظر شما این سوال چقدر می‌تواند درست باشد؟ پیش از آنکه به پرسش مطرح شده پاسخ دهید به این نکات توجه کنید: مذاکره یکی از ابزارهای جامعه بشری است. هرقدر که جوامع رشد و توسعه یافته‌اند، موضوعات‌شان افزون‌تر شده و به‌دلیل رشد بیشتر دانش و بینش بشری، نظرات‌شان هم تنوع بیشتری یافته و در نتیجه اختلاف‌نظرها فراوان‌تر و آشکارتر شده است؛ از این رو نیاز به استفاده از ابزار مذاکره بیشتر شده است. بنابراین کشورهای توسعه‌یافته مبادرت به تربیت مذاکره‌کننده در حوزه‌های گوناگون کرده‌اند؛ کسانی که بتوانند این ابزار را بهتر به‌کار گیرند و به نتیجه مطلوب‌تری دست یابند. اگر بپذیریم مذاکره تنها یک ابزار است، پس قضاوت در استفاده از آن و بد یا خوب پنداشتنش کار بیهوده‌ای است. همانطور که بحث کردن درباره بد یا خوب بودن استفاده از خودکار یا چاقو کار بیهوده‌ای است. اما چرا ما به مذاکره به‌جای نگاه ابزاری، نگاه آرمانی و ایدئولوژیک داریم؟ نظام حکمرانی در ایران همواره بسیار متمرکز و دارای جریانی یک طرفه بوده است، به همین دلیل نیاز به استفاده از ابزار مذاکره کمتر احساس و بالاتر از آن، مذاکره ابزار سست کردن قدرت حاکمیت تلقی می‌شد. در حوزه اقتصاد هم همینطور است. باوجود نهادهایی مانند اتاق‌های بازرگانی و تشکل‌های اقتصادی، ابزار مذاکره به‌ندرت کارآیی دارد. در این بخش «تظاهر به مذاکره» بسیار رایج است؛ یعنی گفت‌وگوی بدون حاصل و نتیجه ملموس و به بیان دیگر خالی کردن مذاکره از روح و مشروعیت. در فضای سیاست حتی به جای مذاکره، یک «همهمه سیاسی» همواره در کشور در جریان است زیرا مذاکره به‌رسمیت شناخته نشده و ضرورت داشتن احزاب قوی هم حس نشده است. تمام این مثال‌ها حکایت از یک واقعیت پنهان دارد. گاهی احساس می‌شود مذاکره در جعبه ابزار حاکمیت ایرانی قطعه‌ای ناساز است. ساختار مذاکره‌گریز حکمرانی در ایران هیچ گاه این کاستی را درنیافته یا شاید جریان یک طرفه چنان مطلوبش بوده که لازمش نیامده که دست در جعبه کند و مذاکره را بیرون بکشد. برخی از نارضایتی‌های گوناگون جامعه ایرانی که این روزها بیش از پیش به چشم می‌خورد ناشی از بسته بودن راه‌های مذاکره مردم با حاکمیت است. یعنی از اساس به این موضوع مهم فکر نشده که به‌طور مثال قشر معلم، بازنشسته، کارگر و… چگونه باید با مسئولان ذی‌ربط مذاکره کند. نتیجه‌ای که از کالبدشکافی قدرت در حاکمیت ایرانی می‌توان گرفت این است که استفاده نکردن از ابزار مذاکره بخشی از شیوه حکمرانی ماست. ما می‌توانستیم بسیاری از مشکلات داخلی‌مان را با مذاکره و برقراری گفتمان‌هایی درون خود بهتر حل و فصل کنیم اما از آنها طفره رفتیم. باید یاد بگیریم که مذاکره همواره فرصت است. مذاکره ابزاری است که باید مهارت استفاده از آن را فراگرفت؛ نه اینکه آن را کنار گذاشت یا به آن بدگمان بود. ما به مذاکرات جدی هم در داخل و هم خارج از کشور نیاز داریم. از ابزار نگریزیم، به کیفیت و شیوه استفاده از آن فکر کنیم.
پدرام سلطانی / نایب رئیس اتاق بازرگانی ایران


شما مخاطبين عزيز سايت صنایع و معدن مازندران از اين پس با مراجعه به وب سايت ما مي توانيد جديد ترین مطاب را مطالعه کنید و از خواندن ان ها لذت ببريد

وچنانچه انتقادي به سايت ما داشتيد مي توانيد در قسمت نظرات ما را در جريان بگذاريد

سایت صنایع و معدن مازندران

برچسب ها

این مطلب بدون برچسب می باشد.

ارسال دیدگاه جدید

به نکات زیر توجه کنید

  • نظرات شما پس از بررسی و تایید نمایش داده می شود.
  • لطفا نظرات خود را فقط در مورد مطلب بالا ارسال کنید.